In memoriam Ron Vooghden

Ron zoals die was, groot, sterk en altijd goedlachs

Toen medio begin mei 2002 een ouderpresentatie gehouden werd met name voor ouders van nieuwe spelers kon niemand vermoeden dat ik aanwezig zou zijn geweest tijdens de crematie van één van die ouders die daar aanwezig was.
Onze NBBJ penningmeester “Ron Vooghden” is uiteindelijk na een Corona ziekbed, IC en beademing aan zijn laatste reis begonnen.
55 jaar oud, maar veel te jong om in eerste instantie zijn familie te verlaten.

Laat ik even terug gaan in de tijd.. . . . . . . . . 2002,
Kringtraining van Bo, sommige spelers kennen haar nog wel van het laatste trainingskamp, toen 8 of 9 jaar, nu inmiddels 28 jaar.
Voorbereidend op het nieuwe seizoen van het RTC Boxtel werd door mij altijd een presentatie gegeven over de do’s en dont’s.
Er werden wat kritische vragen ter aanvulling gesteld welke ik gelukkig kon invullen en na afloop van de presentatie werd er nog even met betrokken ouders verder gesproken.
Een van die ouders was de vader van Bo, Ron Vooghden dus.
Geen badminton inhoudelijke maar meer en vooral gericht op organisatorisch zaken.
Het jaar daarop kregen we wat meer contact omdat ik Bo zijn dochter ook opnam in mijn privé trainingsgroepje.
Ondertussen waren we overgegaan naar een andere naam, van RTC Boxtel naar NBBJ en moesten we na certificering omgedoopt worden tot een badmintonschool en werd Ron medio begin 2008 één van de initiatiefnemers van de Stichting NBBJ.
Ron zou de functie van penningmeester gaan bekleden en gaf toen al aan dat hij dat net zo lang zou doen als dat ik hoofdtrainer zou blijven van de NBBJ.
Stoeien met geld, maken van begrotingen, incasso’s ouderbijdragen, sponsorgelden tegenover het betalen van shuttles, trainersvergoedingen, zaalhuur, kringtraining, train de trainer alles werd altijd en snel geregeld.
Ik had regelmatig contact met hem, was het niet via de mail danwel whats app of telefonisch.
We kwamen ook bij elkaar in de privésfeer thuis, lekker uit eten gaan of gewoon wat koken.
Aziatisch eten was een redelijke favoriet dus dat zat wat mij betreft wel altijd snor.
De laatste keer dat ik Ron zag was bij mij thuis ergens eind november 2020 waarbij we lekker zelf gemaakte Soto Ajam hebben gegeten.
Samen met Sabine ons andere bestuurslid hebben we het nog over Corona gehad en inmiddels weet ik dat Ron op 30 april 2021 gereageerd heeft op mijn laatste mailtje en op 01 mei op mijn laatste whats apje.
Na opgenomen te zijn in het ziekenhuis ging het al snel berg afwaarts met hem, van de zaal naar de IC en vervolgens naar de beademing totdat hij na nog een infectie erbij op 01 juni daadwerkelijk zijn ogen sloot.

Te triest voor woorden, een fijne man is van ons heen gegaan, privé maar ook functioneel.
Ron we zullen je als NBBJ maar zeker ook als mens missen.
Sabine en familie nog veel sterkte in deze moeilijke tijd.